قاب تصویری دبی

قاب دبی (به عربی: برواز دبی) که قبلاً به عنوان “برج البرواز” شناخته می شد، یک رصدخانه، موزه و بنای تاریخی در پارک زبیل، دبی است. رکورد بزرگترین فریم در جهان را دارد. ارتفاع این بنا 150.24 متر و عرض آن 95.53 متر است. این ساختمان عمدتاً به عنوان رصدخانه عمل می‌کند و مناظری از دبی قدیمی در شمال و بخش‌های جدیدتر در جنوب را ارائه می‌دهد.

ویدئو معرفی قاب دبی

ایده پروژه

در ابتدا توسط فرناندو دونیس طراحی شد،و به عنوان برنده مسابقه طراحی توسط هیئت داوران بین المللی انتخاب شد. طراح ادعا کرده است که مالکیت معنوی او به سرقت رفته است و از اعتبار طرح محروم شده است.

پروژه نهایی توسط Hyder Consulting، بخشی از Arcadis NV تکمیل شد و Al Rostamani Pegel پیمانکار اصلی آن بود. در ژانویه 2018 افتتاح شد.

این پروژه انعکاسی از قول شیخ محمد بن راشد آل مکتوم است که “رقابت همیشه شما را قوی تر و بهتر می کند. فقط ضعیفان از آن می ترسند” که نشان می دهد اعتماد امارات متحده عربی در ساخت هر کشوری بزرگتر و ذهنی بهتر از هر کشور دیگری است.

مسابقه معماری

این طرح به عنوان برنده جایزه بین المللی آسانسور ThyssenKrupp در سال 2009 از 926 پیشنهاد انتخاب شد.

شرکت کنندگان از سراسر جهان دعوت شدند تا نشانی را ارسال کنند که «چهره جدید برای دبی» را تبلیغ کند. این نشان در نزدیکی دروازه ستاره پارک زبیل است و قد 150.24 متر (493 فوت) و 95.53 متر (313) دارد. ft) عریض.

جایزه معماری آسانسور ThyssenKrupp یک مسابقه بین المللی معماری است که برای اولین بار در سال 1988 برگزار شد و توسط یکی از شرکت های آسانسور پیشرو در جهان حمایت مالی شد.[17]

یک هیئت بین المللی از داوران، ایده برنده را از میان 926 طرح پیشنهادی برای ایجاد یک سازه نشان بلند برای دبی انتخاب کردند. هیئت داوران اولیه متشکل از 11 معمار بین المللی – رئیس سابق و فعلی اتحادیه بین المللی معماران (UIA) و رئیس منطقه ای ThyssenKrupp Elevator بودند. مدیر کل شهرداری دبی و شیخ حمدان بن راشد آل مکتوم به عنوان اعضای هیئت منصفه «افتخار» معرفی شدند.

برنده طرح

طرح دونیس در نهایت انتخاب شد و برای آن جایزه ای به مبلغ 367329.70 درهم (100000 دلار) برنده شد. به گفته دونیس، هنگام طراحی این سازه، او دبی را شهری پر از نشان می‌دید و به جای اضافه کردن نماد دیگری، پیشنهاد می‌کرد همه آنها را قاب کند: قاب کردن شهر. به جای ساختن یک سازه عظیم، هدف از این پیشنهاد ایجاد فضای خالی 150 متری در 105 متر بود تا به طور مداوم توسعه دبی گذشته، فعلی و آینده را چارچوب بندی کند. تبدیل شدن به ساختاری که جشن می گیرد و در عین حال شهر را محدود می کند.